گزارش: آرزو سلخوری صدای زنگ تلفن نیمه‌شب، برای بسیاری از مردم خبر از اتفاقی غیرمنتظره می‌دهد؛ اما برای بعضی از زنان و مردان مجرد بالای ۳۰ یا ۴۰ سال، این زنگ آغاز یک مسئولیت تکراری است؛ تماس با اورژانس، رساندن پدر یا مادر به بیمارستان، تهیه دارو، ایستادن در صف داروخانه، امضای برگه‌های بستری، پرداخت هزینه‌های درمان و شب‌زنده‌داری کنار تخت بیماری که سال‌هاست تنها امیدش فرزند مجرد خانواده است. در بسیاری از خانواده‌ها، تقسیم مسئولیت مراقبت از والدین سالمند یا بیمار، آن‌گونه که باید عادلانه نیست. گویی مجرد بودن، به معنای «همیشه در دسترس بودن» تلقی می‌شود. خواهرها و...