آرزو سلخوری دوشنبه، ۱۱ خرداد ۱۴۰۵، شهر قزوین زیر آفتاب نیمه‌جانی بیدار شد که قرار بود شاهد تداوم زندگی در یکی از علمی‌ترین مراکز خود باشد. ساعت حوالی ۱۰ صبح بود؛ بیماران در بخش «تشخیص» درمانگاه دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی قزوین، منتظر بودند تا دردشان ریشه‌یابی شود. اما ناگهان، در راهروهای دانشکده، بوی تند الکل و بتادین با بوی گزنده باروت درآمیخت! این راهروهای سرد، آخرین شاهدان رویای ناتمام دختری از جنوب بودند؛ دختری که فرسنگ‌ها راه را برای ساختن آینده پیموده بود؛ او از میان نخلستان‌ها و هرم گرمای جنوب آمده بود؛ مسافری که با خود هزار دعای خیر...