گزارش ـ مریم بهبهانی‌فر طنین فرهنگ و معرفت در قلب الموت «دوشنبه، چهارم خردادماه ۱۴۰۵، عقربه‌های ساعت که به چهارده ظهر نزدیک شد، گویی زمان در تپش قلب سبز الموت به تعلیق درآمد. در آن دم که خورشید زرین بر پهنه‌ی آسمان می‌نگریست، مسیر پرپیچ‌وخم قزوین به رازمیان، نه یک جاده، که دالانی به سوی بهشت بود. مسیری که هر گردنه‌اش، حکایتی از شکوه صخره‌ها و هر پیچش، وعده‌ی دیداری تازه با طبیعت داشت. جاده، خود فرشی بود از گل‌های وحشی بهاری که در آغوش مهربان کوهستان، جامه سبز خویش را با هزاران رنگ زنده آراسته بود؛ گویی زمین در...